enel(+30) 210 7101440Δευ-Παρ : 09:00 - 21:00

Αγορά Ελληνικής Εταιρείας από Ξένο Επενδυτή: Φορολογία, Due Diligence και Δομή Εξαγοράς

Αγορά Ελληνικής Εταιρείας από Ξένο Επενδυτή: Φορολογία, Due Diligence και Δομή Εξαγοράς

Μία εταιρεία ή ένας επενδυτής από το εξωτερικό εντοπίζει μια ελληνική επιχείρηση που θέλει να αποκτήσει. Έχει εξετάσει τον κλάδο, έχει συζητήσει με τους ιδιοκτήτες και υπάρχει ήδη μια πρώτη συμφωνία ως προς την αξία της επιχείρησης.

Σε αυτό το σημείο όμως αρχίζουν τα πιο ουσιαστικά ερωτήματα.

Τι ακριβώς πρόκειται να αγοράσει; Την ίδια την εταιρεία ή συγκεκριμένα στοιχεία και δραστηριότητες της επιχείρησης; Υπάρχουν φορολογικές υποχρεώσεις, δάνεια ή άλλες εκκρεμότητες που δεν είναι εμφανείς με μια πρώτη ανάγνωση των οικονομικών καταστάσεων; Θα πραγματοποιήσει την αγορά απευθείας η αλλοδαπή εταιρεία ή θα δημιουργήσει μία ελληνική εταιρεία για την εξαγορά;

Και, ίσως το σημαντικότερο, τι θα συμβεί την επόμενη ημέρα;

Η αγορά μιας ελληνικής εταιρείας από ξένο επενδυτή δεν είναι απλώς μία συμφωνία επί του τιμήματος. Είναι μία συναλλαγή στην οποία η φορολογία, ο οικονομικός έλεγχος, η χρηματοδότηση και η εταιρική δομή πρέπει να εξεταστούν πριν από την ολοκλήρωση της εξαγοράς.


1. Τι Πρέπει να Εξετάσει ο Επενδυτής Πριν Αγοράσει μία Ελληνική Εταιρεία;

Όταν κάποιος αγοράζει μια επιχείρηση, δεν αγοράζει μόνο τον τζίρο, τα κέρδη ή το πελατολόγιό της.

Αγοράζει μία οικονομική πραγματικότητα που έχει δημιουργηθεί σε βάθος χρόνου.

Μια ελληνική εταιρεία μπορεί να έχει σημαντικό κύκλο εργασιών και καλή κερδοφορία, αλλά ταυτόχρονα να έχει δανεισμό, ληξιπρόθεσμες απαιτήσεις που δύσκολα θα εισπραχθούν, φορολογικές εκκρεμότητες, υποχρεώσεις προς εργαζομένους ή συναλλαγές με συνδεδεμένα πρόσωπα που χρειάζονται περαιτέρω έλεγχο.

Για αυτό, πριν συμφωνηθεί οριστικά η δομή της συναλλαγής, πρέπει να απαντηθούν τρία βασικά ερωτήματα:

Τι αγοράζουμε;

Ποιες υποχρεώσεις αναλαμβάνουμε μαζί με αυτό που αγοράζουμε;

Και μέσω ποιας εταιρικής δομής θα πραγματοποιηθεί η επένδυση;

Από αυτές τις απαντήσεις ξεκινά ουσιαστικά ο σχεδιασμός της εξαγοράς.


2. Share Deal ή Asset Deal: Τι Ακριβώς Αγοράζει ο Επενδυτής;

Στις περισσότερες εξαγορές υπάρχει μία βασική διάκριση που πρέπει να γίνει κατανοητή από την αρχή.

Ο επενδυτής μπορεί να αγοράσει τις μετοχές ή τα εταιρικά μερίδια της ελληνικής εταιρείας. Αυτό συνήθως αποκαλείται share deal.

Εναλλακτικά, μπορεί να αποκτήσει συγκεκριμένα στοιχεία της επιχείρησης ή μία οργανωμένη επιχειρηματική δραστηριότητα. Αυτό συνήθως περιγράφεται ως asset deal.

Η διαφορά είναι ουσιαστική.

Ας υποθέσουμε ότι μία ελληνική εταιρεία λειτουργεί εδώ και δέκα χρόνια και ένας ξένος επενδυτής αποκτά το 100% των μετοχών της.

Η εταιρεία παραμένει η ίδια.

Δεν δημιουργείται μία καινούργια επιχείρηση επειδή άλλαξε ο μέτοχος. Οι συμβάσεις, οι απαιτήσεις, οι υποχρεώσεις και το φορολογικό ιστορικό εξακολουθούν να βρίσκονται μέσα στο ίδιο νομικό πρόσωπο.

Αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους στο share deal ο έλεγχος της εταιρείας πριν από την αγορά είναι τόσο σημαντικός.

Στο asset deal η λογική είναι διαφορετική. Ο αγοραστής συμφωνεί τι ακριβώς θα αποκτήσει: για παράδειγμα συγκεκριμένο επιχειρηματικό κλάδο, εξοπλισμό, αποθέματα, δικαιώματα ή άλλα στοιχεία που αποτελούν μέρος της συναλλαγής.

Αυτό μπορεί να προσφέρει μεγαλύτερη δυνατότητα επιλογής ως προς το αντικείμενο της αγοράς, αλλά δεν σημαίνει ότι είναι πάντοτε απλούστερο ή φορολογικά καλύτερο.

Μπορεί να απαιτούνται μεταβιβάσεις επιμέρους στοιχείων, συμβάσεων ή αδειών και να προκύπτουν διαφορετικές φορολογικές επιβαρύνσεις.

Επομένως, το ερώτημα δεν είναι:

«Ποιο είναι γενικά καλύτερο, share deal ή asset deal;»

Το σωστό ερώτημα είναι:

«Ποια δομή είναι καταλληλότερη για τη συγκεκριμένη εταιρεία και τη συγκεκριμένη επένδυση;»


3. Γιατί το Due Diligence Είναι Κρίσιμο Πριν από την Αγορά

Ο οικονομικός και φορολογικός έλεγχος πριν από μία εξαγορά — το γνωστό Financial & Tax Due Diligence — δεν γίνεται απλώς για να επιβεβαιωθεί ότι οι αριθμοί των οικονομικών καταστάσεων προσθέτουν σωστά.

Ο πραγματικός στόχος είναι να καταλάβει ο επενδυτής τι ακριβώς αγοράζει και ποιους οικονομικούς ή φορολογικούς κινδύνους αναλαμβάνει.

Αν, για παράδειγμα, η εταιρεία εμφανίζει κέρδη €500.000, πρέπει να εξεταστεί πόσο επαναλαμβανόμενη είναι αυτή η κερδοφορία.

Υπάρχουν έκτακτα έσοδα; Έχουν καταχωριστεί όλες οι υποχρεώσεις; Υπάρχουν απαιτήσεις από πελάτες που παραμένουν ανεξόφλητες για χρόνια; Υπάρχουν σημαντικές συναλλαγές με τους σημερινούς μετόχους ή συνδεδεμένες εταιρείες;

Στη φορολογική πλευρά, ο έλεγχος μπορεί να καλύπτει μεταξύ άλλων τον φόρο εισοδήματος, τον ΦΠΑ, τις παρακρατήσεις, τη μισθοδοσία και τις ασφαλιστικές υποχρεώσεις, το myDATA, προηγούμενους φορολογικούς ελέγχους και τις συναλλαγές με συνδεδεμένα μέρη.

Το ζητούμενο δεν είναι να δημιουργηθεί ένας κατάλογος εκατό πιθανών κινδύνων.

Το ζητούμενο είναι να εντοπιστούν εκείνα τα θέματα που μπορούν πραγματικά να επηρεάσουν την αξία της εταιρείας ή την απόφαση του επενδυτή.


4. Το Τίμημα Δεν Είναι Πάντα Αυτό που Φαίνεται

Ας υποθέσουμε ότι ο πωλητής και ο επενδυτής συζητούν την πώληση μιας ελληνικής εταιρείας έναντι €2 εκατ.

Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι €2 εκατ. είναι και το τελικό οικονομικό κόστος της επένδυσης.

Η εταιρεία μπορεί να έχει τραπεζικό δανεισμό €400.000.

Μπορεί να διαθέτει σημαντικό ταμείο.

Μπορεί να εμφανίζει εμπορικές απαιτήσεις €600.000, από τις οποίες όμως ένα σημαντικό μέρος είναι παλιό και δύσκολα εισπράξιμο.

Μπορεί επίσης κατά το due diligence να εντοπιστεί φορολογική έκθεση ή άλλη υποχρέωση που δεν είχε ληφθεί υπόψη στην αρχική συζήτηση.

Για αυτό η αποτίμηση και το τίμημα μιας συναλλαγής δεν πρέπει να εξετάζονται αποκομμένα από τον ισολογισμό και την πραγματική οικονομική θέση της εταιρείας.

Ένα εύρημα του due diligence μπορεί να μην ακυρώσει την εξαγορά.

Μπορεί όμως να αλλάξει το τίμημα ή τους όρους υπό τους οποίους ο αγοραστής είναι διατεθειμένος να προχωρήσει.

Και εδώ βρίσκεται μία από τις μεγαλύτερες πρακτικές αξίες του οικονομικού ελέγχου: μετατρέπει τους λογιστικούς και φορολογικούς αριθμούς σε πληροφορία χρήσιμη για τη διαπραγμάτευση.


5. Πώς Μπορεί ο Ξένος Επενδυτής να Πραγματοποιήσει την Εξαγορά;

Ένα ακόμη σημαντικό ερώτημα είναι ποιος θα είναι ο αγοραστής.

Ας υποθέσουμε ότι ένας γερμανικός όμιλος θέλει να αποκτήσει μία ελληνική εταιρεία.

Μία επιλογή είναι η γερμανική μητρική να αποκτήσει απευθείας τις μετοχές της ελληνικής εταιρείας.

Μία άλλη επιλογή είναι να δημιουργηθεί μία ελληνική εταιρεία, η οποία θα πραγματοποιήσει την εξαγορά και θα βρίσκεται κάτω από τον ξένο όμιλο.

Για παράδειγμα:

Foreign Parent → Greek Holding / Acquisition Company → Greek Operating Company

Δεν υπάρχει λόγος να παρεμβάλλεται μία επιπλέον εταιρεία σε κάθε συναλλαγή.

Η επιλογή πρέπει να εξυπηρετεί συγκεκριμένο σκοπό.

Ο επενδυτής μπορεί να σχεδιάζει περισσότερες εξαγορές στην Ελλάδα, να θέλει να συγκεντρώσει τις ελληνικές συμμετοχές κάτω από μία κοινή εταιρεία ή να χρειάζεται συγκεκριμένη δομή χρηματοδότησης και μελλοντικής διαχείρισης των επενδύσεών του.

Σε αυτές τις περιπτώσεις μία ελληνική Holding ή εταιρεία εξαγοράς μπορεί να αξίζει να εξεταστεί.

Εάν όμως πρόκειται για μία μεμονωμένη επένδυση χωρίς ευρύτερο επιχειρηματικό σχέδιο, η προσθήκη επιπλέον εταιρικών επιπέδων μπορεί απλώς να αυξήσει το κόστος και την πολυπλοκότητα.

Η δομή πρέπει να ακολουθεί το επενδυτικό σχέδιο.

Όχι το αντίστροφο.


6. Πώς Χρηματοδοτείται η Αγορά;

Η εξαγορά μπορεί να χρηματοδοτηθεί με ίδια κεφάλαια του επενδυτή, με δανεισμό ή με συνδυασμό των δύο.

Σε έναν διεθνή όμιλο μπορεί, για παράδειγμα, η μητρική εταιρεία να εισφέρει κεφάλαιο στην ελληνική εταιρεία εξαγοράς.

Μπορεί επίσης να εξεταστεί ενδοομιλικό δάνειο ή εξωτερικός τραπεζικός δανεισμός.

Η επιλογή δεν πρέπει να γίνεται μόνο με βάση το ποια εταιρεία έχει διαθέσιμη ρευστότητα.

Ο τρόπος χρηματοδότησης επηρεάζει τις μελλοντικές ταμειακές ροές και μπορεί να δημιουργεί φορολογικά ζητήματα ως προς την έκπτωση των τόκων, τις παρακρατήσεις φόρου και τις συναλλαγές μεταξύ συνδεδεμένων επιχειρήσεων.

Ο ελληνικός Κώδικας Φορολογίας Εισοδήματος περιλαμβάνει κανόνες περιορισμού της έκπτωσης του υπερβαίνοντος κόστους δανεισμού, με βασικό σημείο αναφοράς το φορολογικό EBITDA. Παράλληλα, όταν η χρηματοδότηση γίνεται μεταξύ εταιρειών του ίδιου ομίλου, πρέπει να εξετάζεται εάν οι όροι —και ιδίως το επιτόκιο— ανταποκρίνονται στις συνθήκες που θα μπορούσαν να συμφωνηθούν μεταξύ ανεξάρτητων επιχειρήσεων.

Σε διασυνοριακή χρηματοδότηση εξετάζεται επιπλέον η εφαρμογή της σχετικής Σύμβασης Αποφυγής Διπλής Φορολογίας ή άλλων διαθέσιμων απαλλαγών.

Για αυτό η χρηματοδότηση της εξαγοράς καλό είναι να σχεδιάζεται πριν από το closing και όχι αφού ολοκληρωθεί η αγορά.


7. Share Deal και Asset Deal Δεν Έχουν την Ίδια Φορολογική Αντιμετώπιση

Η φορολογία είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους η επιλογή μεταξύ share deal και asset deal πρέπει να εξετάζεται πριν συμφωνηθεί η τελική δομή.

Στην πώληση των μετοχών ή εταιρικών μεριδίων εξετάζεται κατά κύριο λόγο η φορολογική θέση του πωλητή και η υπεραξία που ενδεχομένως προκύπτει από τη μεταβίβαση.

Εάν ο πωλητής είναι φυσικό πρόσωπο, ο ΚΦΕ προβλέπει στο άρθρο 42 τη φορολογική μεταχείριση της υπεραξίας από μεταβίβαση τίτλων, ενώ ο συντελεστής του άρθρου 43 είναι 15%, με την επιφύλαξη ειδικότερων διατάξεων και, σε διασυνοριακές περιπτώσεις, της εφαρμογής της σχετικής Σύμβασης Αποφυγής Διπλής Φορολογίας.

Εάν ο πωλητής είναι εταιρεία, η ανάλυση είναι διαφορετική και πρέπει να εξετάζεται η δική της φορολογική θέση και τυχόν ειδικό καθεστώς συμμετοχών.

Από την πλευρά του Ψηφιακού Τέλους Συναλλαγής υπάρχει επίσης μία σημαντική διάκριση. Η πώληση μετοχών και εταιρικών μεριδίων εξαιρείται από το συγκεκριμένο τέλος. Αντίθετα, η εξ επαχθούς μεταβίβαση επιχείρησης ως συνόλου, μέρους, κλάδου ή τμήματος κλάδου υπάγεται, κατά τον γενικό κανόνα του άρθρου 12 του ν. 5135/2024, σε Ψηφιακό Τέλος Συναλλαγής 2,40%, με τις προβλεπόμενες εξαιρέσεις.

Σε ένα asset deal όμως μπορεί να μεταβιβάζονται διαφορετικές κατηγορίες περιουσιακών στοιχείων, καθεμία από τις οποίες χρειάζεται τη δική της φορολογική εξέταση.

Για αυτό δεν είναι ασφαλές να λέμε ότι το share deal ή το asset deal είναι «φορολογικά καλύτερο» χωρίς να γνωρίζουμε τι ακριβώς περιλαμβάνει η συναλλαγή.


8. Τι Γίνεται με τις Παλιές Φορολογικές Υποχρεώσεις;

Αυτό είναι ένα από τα σημεία που ένας επενδυτής πρέπει να κατανοήσει πολύ καθαρά.

Σε ένα share deal αλλάζει ο ιδιοκτήτης της εταιρείας.

Δεν αλλάζει η ίδια η εταιρεία.

Αν μία ελληνική ΑΕ είχε συγκεκριμένη φορολογική υποχρέωση πριν από την εξαγορά, η αλλαγή του μετόχου δεν δημιουργεί από μόνη της ένα νέο νομικό πρόσωπο χωρίς ιστορικό.

Για αυτό το tax due diligence εξετάζει προηγούμενες χρήσεις.

Ο αγοραστής θέλει να γνωρίζει εάν υπάρχουν ανοιχτές φορολογικές περίοδοι, εκκρεμείς έλεγχοι, σημαντικές φορολογικές θέσεις που μπορεί να αμφισβητηθούν ή υποχρεώσεις που ενδέχεται να εμφανιστούν μετά την ολοκλήρωση της αγοράς.

Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε φορολογικός κίνδυνος πρέπει να οδηγεί σε ακύρωση της συναλλαγής.

Σημαίνει ότι ο κίνδυνος πρέπει να είναι γνωστός και, όπου είναι ουσιώδης, να ληφθεί υπόψη στο τίμημα ή στους όρους της συμφωνίας.


9. Από το Due Diligence στη Συμφωνία Αγοράς

Εδώ ο οικονομικός και φορολογικός έλεγχος συνδέεται με τη νομική πλευρά της συναλλαγής.

Ας υποθέσουμε ότι κατά τον έλεγχο εντοπίζεται μία πιθανή φορολογική επιβάρυνση €100.000 που αφορά περίοδο πριν από την εξαγορά.

Το report δεν πρέπει απλώς να γράψει:

«Potential tax exposure: €100,000».

Το πραγματικό ερώτημα είναι τι θα γίνει με αυτή την πληροφορία.

Ο επενδυτής μπορεί να τη λάβει υπόψη στη διαπραγμάτευση του τιμήματος ή να ζητήσει κατάλληλη συμβατική προστασία στη συμφωνία αγοράς.

Αυτό είναι το σημείο όπου οι φορολογικοί, οικονομικοί και νομικοί σύμβουλοι πρέπει να συνεργάζονται.

Ο φορολογικός σύμβουλος εντοπίζει και ποσοτικοποιεί τον κίνδυνο.

Ο νομικός σύμβουλος εξετάζει πώς θα αποτυπωθεί η προστασία στη σύμβαση.

Και ο επενδυτής αποφασίζει εάν ο κίνδυνος είναι αποδεκτός με βάση το συνολικό economics της συναλλαγής.


10. Η Εξαγορά Δεν Τελειώνει στο Closing

Ένα συχνό λάθος είναι όλη η προσοχή να επικεντρώνεται στην ημέρα που υπογράφεται η συναλλαγή.

Για τον επενδυτή όμως εκείνη η ημέρα είναι ουσιαστικά η αρχή.

Από την επόμενη ημέρα η ελληνική εταιρεία πρέπει να ενταχθεί στη λειτουργία του νέου ομίλου.

Πρέπει να συμφωνηθεί πώς θα γίνεται το financial reporting προς τη μητρική, ποια λογιστικά δεδομένα θα αποστέλλονται και κάθε πότε, πώς θα παρακολουθείται η ρευστότητα και ποιος θα έχει την ευθύνη για τις ελληνικές φορολογικές και μισθολογικές υποχρεώσεις.

Εάν δημιουργηθούν συναλλαγές μεταξύ της ελληνικής εταιρείας και του ξένου ομίλου —για παράδειγμα management services, δάνεια ή αγορές και πωλήσεις— πρέπει να οργανωθούν σωστά και από πλευράς transfer pricing.

Η λογιστική λειτουργία, το myDATA, η μισθοδοσία, οι φορολογικές δηλώσεις και το management reporting πρέπει να μπορούν να λειτουργήσουν σε ένα περιβάλλον όπου ο ξένος μέτοχος θέλει έγκαιρη και κατανοητή πληροφόρηση.

Για αυτό ένα σωστό acquisition plan πρέπει να περιλαμβάνει όχι μόνο:

«Πώς θα αγοράσουμε την εταιρεία;»

αλλά και:

«Πώς θα λειτουργήσει η εταιρεία μετά την αγορά;»


11. Παράδειγμα: Ξένος Επενδυτής Αγοράζει Ελληνική Εταιρεία έναντι €2 Εκατ.

Ας δούμε μία απλοποιημένη περίπτωση.

Μία ευρωπαϊκή εταιρεία εξετάζει την απόκτηση του 100% μιας ελληνικής επιχείρησης.

Η ελληνική εταιρεία έχει:

κύκλο εργασιών €4 εκατ.

EBITDA περίπου €500.000

και οι μέτοχοι ζητούν:

€2 εκατ. για το 100% της εταιρείας.

Με μια πρώτη ματιά, ο επενδυτής μπορεί να θεωρήσει ότι το βασικό ερώτημα είναι εάν η αποτίμηση των €2 εκατ. είναι λογική.

Κατά το due diligence όμως προκύπτουν τρία ζητήματα.

Η εταιρεία έχει τραπεζικό δανεισμό €350.000.

Υπάρχουν εμπορικές απαιτήσεις €250.000 που είναι σημαντικά καθυστερημένες και πρέπει να εξεταστεί εάν είναι πράγματι εισπράξιμες.

Παράλληλα εντοπίζεται πιθανή φορολογική έκθεση €80.000 από προηγούμενες χρήσεις.

Κανένα από αυτά τα ευρήματα δεν σημαίνει από μόνο του ότι η επένδυση πρέπει να εγκαταλειφθεί.

Αλλά η εικόνα είναι πλέον διαφορετική.

Ο επενδυτής μπορεί να επανεξετάσει το τίμημα, να ζητήσει συγκεκριμένες διασφαλίσεις για τη φορολογική εκκρεμότητα και να εξετάσει πώς θα αντιμετωπιστεί ο υφιστάμενος δανεισμός κατά την ολοκλήρωση της συναλλαγής.

Παράλληλα, εάν ο ίδιος όμιλος σχεδιάζει να πραγματοποιήσει και δεύτερη εξαγορά στην Ελλάδα τα επόμενα χρόνια, μπορεί να εξεταστεί εάν έχει νόημα η δημιουργία μίας ελληνικής Holding πάνω από τις ελληνικές συμμετοχές.

Το due diligence λοιπόν δεν απάντησε μόνο στην ερώτηση:

«Είναι σωστά τα βιβλία της εταιρείας;»

Βοήθησε να απαντηθεί η πολύ σημαντικότερη ερώτηση:

«Με ποιους όρους έχει νόημα να πραγματοποιηθεί αυτή η επένδυση;»


12. Πέντε Ερωτήματα Πριν Υπογραφεί η Συμφωνία

Πριν ολοκληρωθεί η αγορά μιας ελληνικής εταιρείας από ξένο επενδυτή, θα πρέπει να υπάρχουν σαφείς απαντήσεις σε πέντε θέματα.

1. Τι ακριβώς αγοράζουμε;
Μετοχές/εταιρικά μερίδια ή συγκεκριμένη δραστηριότητα και περιουσιακά στοιχεία;

2. Έχει ελεγχθεί επαρκώς η οικονομική και φορολογική κατάσταση της εταιρείας;
Όχι μόνο οι τελευταίες οικονομικές καταστάσεις, αλλά και οι σημαντικοί κίνδυνοι που μπορεί να επηρεάσουν την αξία της επένδυσης.

3. Ποια εταιρεία θα πραγματοποιήσει την αγορά;
Η αλλοδαπή μητρική απευθείας ή μία ελληνική Holding/acquisition company;

4. Πώς θα χρηματοδοτηθεί η συναλλαγή;
Με equity, δανεισμό ή συνδυασμό και ποιες είναι οι φορολογικές συνέπειες της επιλεγμένης δομής;

5. Πώς θα λειτουργήσει η ελληνική εταιρεία μετά το closing;
Ποιος θα αναλάβει accounting, tax compliance, payroll, reporting και τις σχέσεις της εταιρείας με τον διεθνή όμιλο;

Εάν αυτά τα ερωτήματα απαντηθούν πριν από την ολοκλήρωση της συναλλαγής, ο επενδυτής έχει πολύ καθαρότερη εικόνα όχι μόνο για την εταιρεία που αγοράζει αλλά και για το πώς θα διαχειριστεί την επένδυσή του στη συνέχεια.


Συμπέρασμα: Μία Εξαγορά Δεν Είναι Απλώς μία Αγορά Μετοχών

Η αγορά μιας ελληνικής εταιρείας από ξένο επενδυτή μπορεί να είναι μία σχετικά απλή συναλλαγή ή να εξελιχθεί σε μία πολύ πιο σύνθετη επένδυση.

Η διαφορά βρίσκεται συνήθως στην προετοιμασία.

Η επιλογή μεταξύ share deal και asset deal, ο οικονομικός και φορολογικός έλεγχος, η εταιρική δομή του αγοραστή και η χρηματοδότηση της συναλλαγής πρέπει να εξετάζονται πριν από την υπογραφή και όχι όταν η συναλλαγή έχει ουσιαστικά συμφωνηθεί.

Το due diligence επίσης δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μία τυπική διαδικασία που απλώς προστίθεται στο deal.

Σκοπός του είναι να βοηθήσει τον επενδυτή να καταλάβει τι αγοράζει, ποιους κινδύνους αναλαμβάνει και εάν το τίμημα και οι όροι της συναλλαγής ανταποκρίνονται στην πραγματική οικονομική εικόνα της επιχείρησης.

Και μετά το closing, η ανάγκη για σωστή οργάνωση συνεχίζεται.

Η ελληνική εταιρεία πρέπει πλέον να λειτουργεί μέσα σε ένα νέο ownership environment, να ανταποκρίνεται στις ελληνικές φορολογικές και λογιστικές υποχρεώσεις και ταυτόχρονα να παρέχει στον ξένο επενδυτή την οικονομική πληροφόρηση που χρειάζεται.

Η TKC Consulting & Finance υποστηρίζει ξένους επενδυτές και επιχειρήσεις που εξετάζουν επενδύσεις ή εξαγορές στην Ελλάδα, συνδυάζοντας Tax, Accounting & Business Advisory υπηρεσίες σε όλα τα βασικά στάδια της επένδυσης:

Financial & Tax Due Diligence • Transaction Structuring • Company Formation • Tax & Accounting Compliance • Payroll • Management Reporting • Post-Acquisition Support

Στόχος δεν είναι απλώς να ολοκληρωθεί η εξαγορά.

Είναι ο επενδυτής να γνωρίζει τι αγοράζει, πώς πρέπει να οργανώσει την επένδυσή του και πώς η ελληνική εταιρεία θα λειτουργήσει σωστά μετά την ολοκλήρωση της συναλλαγής.

TKC Consulting & Finance
Tax • Accounting • Business Advisory

Το παρόν άρθρο έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν αποτελεί εξατομικευμένη φορολογική, νομική ή επενδυτική συμβουλή. Η φορολογική μεταχείριση μιας εξαγοράς εξαρτάται από τη μορφή της συναλλαγής, τη φορολογική κατοικία και τη νομική μορφή αγοραστή και πωλητή, το είδος των μεταβιβαζόμενων περιουσιακών στοιχείων, τη χρηματοδότηση και τις εφαρμοζόμενες Συμβάσεις Αποφυγής Διπλής Φορολογίας.

Σχετικά άρθρα

Loading...